„Jeżeli porcelana to wyłącznie taka” to wiersz Stanisława Barańczaka, który został wydany w 1980 roku w tomiku „Tryptyk z betonu, zmęczenia i śniegu”. Opowiada o przemijaniu człowieka i życiu, które w każdej chwili może się nieodwracalnie zmienić.
W obecnych czasach coraz większy nacisk kładzie się na indywidualizm i umiejętność walki o swoje. Bardzo cenna jest jednak umiejętność poświęcenia swojego szczęścia w imię wyższego dobra. Przykłady takiej postawy możemy znaleźć nie tylko w codziennym życiu, ale też w literaturze: trzeciej części Dziadów Adama Mickiewicza oraz powieści Konrad Wallenrod tego samego autora.
„Burza” to wiersz Adama Mickiewicza, który pochodzi z cyklu Sonetów Krymskich, ukazujących się w latach 1825-26. Jest to czwarty sonet z całego cyklu, który kończy trylogię marynistyczną, związaną z podróżą morską na Półwysep Krymski. Utwór powstał na podstawie prawdziwych wydarzeń i opisuje siłę natury, z którą człowiek nie ma szans wygrać.
„Kowal” to wiersz Leopolda Staffa, który został wydany w 1901 roku w pierwszym tomiku artysty – „Sny o potędze”. Utwór nie jest przykładem typowej poezji Młodej Polski, w której twórcy skupiali się na przemyśleniach i braku działania. Tytułowy kowal to człowiek pracy, który działa, a nie myśli, czym wyróżnia się od innych osób w swoich czasach. Jest to jeden z najsłynniejszych utworów Leopolda Staffa.
Wiersz „Krzak dzikiej róży w ciemnych Smreczynach” Jana Kasprowicza to cykl czterech sonetów. Każdy z nich opisuje tatrzańskie widoki i zachwyt poety nad nimi. Sonety są ze sobą powiązane, jednak każdy z nich może stanowić oddzielny wiersz. Cały utwór powstał w 1898 roku i został umieszczony w zbiorze „Krzak dzikiej róży”.
Relacja z drugim człowiekiem może być zarówno źródłem cierpienia, jak i szczęścia. Jest to zależne od wielu czynników, ponieważ miłość nie wystarczy do stworzenia szczęśliwego związku. Czasem różnice między ludźmi czy nawet wpływ ich rodzin może sprawić, że relacja stanie się źródłem bólu.
Tym, co łączy społeczności, jest przede wszystkim tradycja. Ludzie mieszkający w tym samym kraju czy regionie pielęgnują swoje obyczaje, co buduje w nich poczucie jedności. Można więc powiedzieć, że tradycja łączy ludzi i porządkuje ich życie.
Opowiadanie Bolesława Prusa „Z legend dawnego Egiptu” zostało opublikowane 1 stycznia 1888. Autor posługuje się w noweli kostiumem historycznym, za wydarzeniami z czasów faraońskich stoi współczesna mu historia. W Niemczech podobny los spotkał następcę cesarza, który zachorował na nowotwór gardła, gdy ojciec był również umierający. Prus przenosi te wydarzenia do czasów Egiptu, gdy umierający Ramzes wyznaczył na następcę swojego wnuka, Horusa. Młody mężczyzna pragnął odmienić państwo przez reformy, jednak zmarł jako pierwszy.
Choroba Ramzesa.
Wypicie ryzykownego lekarstwa.
Wyznaczenie nowego faraona, Horusa.
Wiersz „Stepy akermańskie” pióra Adama Mickiewicza po raz pierwszy został opublikowany w 1826r. Jest to pierwszy z osiemnastu utworów tworzących cykl „Sonetów krymskich” powstałych podczas podróży poety na Półwysep Krymski. Sonet przedstawia wizję rozdarcia samotnego wędrowca między zachwytem nad pięknem przyrody a tęsknotą za ukochaną Ojczyzną.