Czym dla czło­wie­ka może być sztu­ka? Roz­waż pro­blem i uza­sad­nij swo­je sta­no­wi­sko, od­wo­łu­jąc się do frag­men­tu opo­wia­da­nia Tadeusza Borowskiego Ofensywa styczniowa i do in­nych tek­stów kul­tu­ry

Człowiek od samego początku miał potrzebę do wyrażania siebie i tego, co czuje. Czynił to nie tylko poprzez rozmowę z innymi ludźmi, ale także poprzez sztukę, której początki sięgają prehistorycznych malowideł na ścianach jaskiń. Przez kolejne lata sztuka rozwijała się coraz bardziej i ewoluowała zgodnie z panującymi trendami i tendencjami. Z czasem powstawały specjalne miejsca, które zajmowały się wyłącznie sztuką, a osoby, które jej się poświęcały, zostały nazwane artystami lub sztukmistrzami.

W dzisiejszych czasach sztuka jest łatwo dostępna dzięki internetowi, który zapewnia globalną publiczność z całego świata. To pokazuje, że artyzm nie jest dla ludzi obojętny i nadal jest to bardzo ważny element życia społecznego. Sztuka rozwija się w coraz to nowych kierunkach, co udowadnia, że jest istotna dla kolejnych pokoleń, pragnących wyrażać swoje emocje i przemyślenia. Jest pewnego rodzaju ucieczką od rzeczywistości i tworzeniem nowych światów. Sam motyw sztuki przewija się wielokrotnie w utworach artystów, którzy w ten sposób tworzyli metaartyzm – sztukę o sztuce.

Tadeusz Borowski przelewał na papier swoje emocje i wspomnienia w postaci opowiadań o wojennej rzeczywistości w obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau. W „Ofensywie styczniowej” narrator opowiada historię rozstrzygnięcia konkursu muzycznego. Młodzi pianiści starali się jak najlepiej zinterpretować utwory Chopina.

Po zakończeniu konkursu na scenę wyszedł profesor Heinrich Q., który wygłasza przemówienie o tym, czym jest dla niego muzyka oraz jaki miała wpływ na jego życie. Profesor jest Żydem, a to oznaczało, że nie wolno mu było słuchać innej muzyki niż muzyka żydowska. Naziści uważali, że Żydzi nie zasługują, by słuchać niemieckich kompozytorów, których uważali za lepszych i wybitniejszych niż żydowskich. Apogeum tej sytuacji miało miejsce, gdy naziści zniszczyli kolekcję płyt niemieckich muzyków, którą posiadał profesor, ponieważ nie godzili się, by niemieckie przedmioty należały do Żyda.

Profesor powiedział, że była to dla niego ogromna strata, ale również ważna lekcja. Zrozumiał, że sztuka łączy się z polityką, ponieważ to w niej można zawrzeć najwięcej propagandy i politycznego fałszu. Według profesora tworzenie sztuki w czasach pokoju było niejako sprzeciwem wobec wojny, propagandy i cenzury. Heinrich Q. pragnął, by młodzi artyści tworzyli sztukę w świadomy sposób, który nie szkodzi innym.

Sztuka grała również ogromną rolę dla Konrada, jednego z bohaterów trzeciej części „Dziadów” Adama Mickiewicza. Konrad był niespełnionym poetą, który zmienił się w walczącego o kraj patriotę. Jego wiersze przestały być romantyczne i pełne uczuć, a stały się źródłem motywacji o wolność swojego kraju.

Nieszczęśliwy Konrad pokazał swoje umiłowanie do sztuki w Wielkiej Improwizacji. Porównał się do Boga i uważał, że tak, jak On stworzył świat, tak samo Konrad tworzy światy w swojej poezji. Bohater czuł się samotny i niezrozumiany przez innych, a jedynie sztuka była dla niego ucieczką od smutnej rzeczywistości. Sądził, że nikt nie jest w stanie zrozumieć tego, co przekazuje w swoich dziełach.

Dodaj komentarz